Są chyba jednymi z najbardziej charakterystycznych dodatków
do żywności jakie występują. Dla wielu ludzi należą zarazem do najbardziej zbędnych
substancji stosowanych w przemyśle spożywczym (oczywiście pod względem technologicznym)
jak i tych dodatków, które są najbardziej efektowne marketingowo. O ile
dodawanie konserwantów jest usprawiedliwione koniecznością ich stosowania
wynikającą z masowej produkcji pakowanej żywności, która jest
dystrybuowana przez wielkie sieci handlowe to stosowanie barwników nie jest
technologicznie uzasadnione. Nie poprawiają smaku, zapachu, jak również nie
przedłużają daty ważności. W większości przypadków nie wnoszą nawet żadnych
nowych substancji odżywczych, coraz częściej tylko słyszymy, że są szkodliwe.
Mimo tak wielu zastrzeżeń jest coś na rzeczy skoro są
stosowane na tak wielką skalę...
Chyba największe znaczenie ma to, że dzięki nim
żywność nabiera świeżych
kolorów i przyciąga wzrok coraz bardziej wybrednego konsumenta, który wybierze
produkt o ładniejszym (świeższym) wyglądzie. Kiedyś rarytas
przeznaczony tylko dla najbogatszych, teraz stosowany powszechnie w przemyśle,
aby zaspokoić nasze wymagania co to produktu. Przygoda z barwieniem
żywności zaczęła się już w starożytności i średniowieczu, kiedy to używano w tym
celu chlorofili wyodrębnionych z liści roślin, ekstraktów z marchwi i ochry z
buraków. W miarę rozwoju nauki zaczęto z nimi eksperymentować i tak powstały
pierwsze sztuczne związki intensywnie barwiące zawierające ołów, rtęć czy miedź.
Jak się później okazało nie było tak kolorowo jak się wszystkim wydawało i w
niedługim czasie
odkryto, że żywność choć z wyglądu bardzo atrakcyjna, tak naprawdę była bardzo
trująca.
Główne cele stosowania barwników w żywności:
- odtworzenie pierwotnej barwy
środków spożywczych utraconej w wyniku ich przetwarzania (np. ekspozycji na
światło, powietrze, skrajne temperatury, wilgoć i warunki przechowywania) - nadanie barwy środkom spożywczym zazwyczaj naturalnie bezbarwnym lub sezonowo
bezbarwnym (uatrakcyjnienie żywności), - wzmocnienie istniejącej barwy, - podkreślenie aromatu (smaku) środka spożywczego związanego z konkretną barwą i
uczynieniem go łatwiejszym do rozpoznania.
Poniżej prezentuję barwniki, które według
mnie warto zapamiętać i unikać szerokim łukiem artykuły spożywcze które
je zawierają w swoim składzie, ponieważ mają zły
wpływ na zdrowie:
Uwaga:
Żadna część tej strony internetowej nie może być kopiowania ani
powielana w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody jej
właściciela. Dopuszczalne jest stosowanie krótkich cytatów
zaczerpniętych z tej strony internetowej o ile wykorzystujący je
poda tę stronę jako punkt odniesienia.
żywności zaczęła się już w starożytności i średniowieczu, kiedy to używano w tym
celu chlorofili wyodrębnionych z liści roślin, ekstraktów z marchwi i ochry z
buraków. W miarę rozwoju nauki zaczęto z nimi eksperymentować i tak powstały
pierwsze sztuczne związki intensywnie barwiące zawierające ołów, rtęć czy miedź.
Jak się później okazało nie było tak kolorowo jak się wszystkim wydawało i w
niedługim czasie
odkryto, że żywność choć z wyglądu bardzo atrakcyjna, tak naprawdę była bardzo
trująca.
Lista
barwników
